نشانه‌های فرسایش روحیه در جمهوری اسلامی این روزها بیش از هر روز دیگری خودش را نشان میدهد

در نظام‌های سیاسی، اقتدار تنها به توانایی اعمال قدرت وابسته نیست، بخش مهمی از آن به میزان اطمینان حاکمیت به آینده، انسجام درونی و توانایی ارائه یک روایت منسجم از وضعیت کشور بازمی‌گردد. هنگامی که این عناصر تضعیف شوند، حتی یک ساختار سیاسی برخوردار از ابزارهای گسترده قدرت نیز می‌تواند نشانه‌هایی از سردرگمی و فرسایش روحیه را بروز دهد.

در سال‌های اخیر، جمهوری اسلامی در برابر مجموعه‌ای از بحران‌های هم‌زمان قرار گرفته است، بحران هایی که بنوعی خودش در راستای ماندگاری اش در ایران حتی با ایجاد دریای خون، ساخته است، بحران‌هایی نظیر بحران اقتصادی، نارضایتی اجتماعی، شکاف نسلی، کاهش اعتماد عمومی، فشارهای خارجی و دشواری حفظ تصویری منسجم از آینده.

مسئله مهم فقط وجود این بحران‌ها نیست، بلکه نحوه واکنش حاکمیت به آنهاست که می‌تواند نشانه‌هایی از اضطراب و سردرگمی در تصمیم‌گیری سیاسی ایجاد کند.

یکی از این نشانه‌ها، تغییر مکرر در ادبیات و اولویت‌های رسمی است. گاهی مسئله اصلی «دشمن خارجی» معرفی می‌شود، گاهی «جنگ رسانه‌ای»، گاهی 《مشکلات اقتصادی》 و گاهی 《اعتراضات اجتماعی》. البته حکومت‌ها در شرایط بحرانی به‌طور طبیعی چندین تهدید را هم‌زمان مدیریت می‌کنند، اما تغییر مداوم مرکز ثقل روایت رسمی می‌تواند این برداشت را ایجاد کند که حاکمیت در تعریف مسئله اصلی و یافتن راه‌حل پایدار با دشواری مواجه است.

شکاف میان جامعه و حاکمیت:

یکی از مهم‌ترین عوامل فرسایش روحیه سیاسی، فاصله گرفتن حکومت از بخش‌های قابل توجه از جامعه یعنی مردم است. وقتی بخش قابل توجهی از مردم روایت رسمی حکومت درباره وضعیت کشور را نمی‌پذیرند، ابزارهای تبلیغاتی به‌تنهایی نمی‌توانند این شکاف را از میان ببرند. در سال‌های قبل این شکاف در این حدی که حال شاهد آن هستیم، نبود، دلیل عمده برای اثبات این حقیقت هم به سالهای انتخابات جنبش سبز و رنگ بنفش تدبیر و امید اشاره میکند، اما وقتی رئیسی مرد، همه شاهد این بودیم که آرای باطله از پزشکیان بیشتر رای آورده بود! و این یعنی حتی کارمندان و پشت کنکوری هایی که بخاطر شرایط شان مجبور به رای دادن بودند ترجیح دادند بجای اعتماد و نوشتن نام یک کان ید آرای باطله به صندوق رای بیاندازند!

در چنین شرایطی، حکومت ممکن است بیش از گذشته به کنترل، محدودسازی و برخورد امنیتی متکی شود. این اقدامات ممکن است در کوتاه‌مدت توانایی حکومت برای کنترل یک وضعیت مشخص را افزایش دهد، اما به‌تنهایی مسئله اعتماد عمومی را حل نمی‌کند. هرچند که لازم به ذکر است که دیگر از جانب مردم برای جمهوری اسلامی باقی نمانده و پرونده اصلاح طلب و اصولگرا و سبز و بنفش بازی خیلی وقت است که برای مردم بسته شده و مردم کماکان معتقدند سگ زرد برادر شغال است، درنتیجه دیگر هیچ اعتمادی از جانب مردم برای جمهوری اسلامی باقی نمانده که بخواهد به اعتماد مردم تکیه کند و با تحمل مشکلات اقتصادی دربرابر فشارهای خارجی قدی علم کند.

اعتماد سیاسی زمانی بازسازی می‌شود که مردم احساس کنند حکومت نه‌تنها قدرت کنترل آنها، بلکه توانایی شنیدن، پاسخ‌گویی و اصلاح سیاست‌های خود را نیز دارد. که خب سال‌هاست مردم ایران بخصوص بعد از دی ماه 1404 از این مرحله نسبت به جمهوری اسلامی گذر کرده اند و نهایت شامورتی بازی جمهوری اسلامی جهت جلب اعتماد مردم در برگرداندن قیصر ، محسن نامجو و بیژن مرتضوی که همگی صادراتی های خودش بودند به منظور جلب اعتماد مردم و انحراف افکار عمومی تا حد امکان، خلاصه شده است.

سردرگمی در برابر:

جامعه ایران نسبت به چند دهه گذشته تغییرات عمیقی کرده است. نسل‌های جدید دسترسی گسترده‌تری به اطلاعات دارند، با جهان خارج حتی باوجود اینترنت قطره چکانی و باوجود پشت سر گذاشتن ماه های قطع اینترنت، ارتباط بیشتری برقرار می‌کنند و در بسیاری از موضوعات اجتماعی و سبک زندگی، خواسته‌هایی متفاوت از نسل‌های پیشین دارند.

این تغییر اجتماعی، مسئله‌ای نیست که بتوان آن را صرفاً با ابزارهای امنیتی یا تبلیغاتی مدیریت کرد.

وقتی یک نظام سیاسی با جامعه‌ای مواجه می‌شود که ارزش‌ها، انتظارات و خواسته‌هایش تغییر کرده، اما ساختار سیاسی همچنان بر الگوهای قدیمی اصرار می‌کند، میان جامعه و حاکمیت شکافی شکل می‌گیرد که روزبه‌روز مدیریت آن دشوارتر شده است و از آنجاییکه جمهوری اسلامی یک حکومت نرمال دموکراتیک نیست، شیوه مدیریت اش با زور و تزویر خودنمایی میکند، نه با روش های انسانی و دموکراتیک.

نشانه دیگر: تلاش برای نمایش کنترل:

یکی از تناقض‌های قابل توجه در شرایط بحرانی، فاصله میان «نمایش اقتدار» و «اطمینان واقعی به اقتدار» است.

هرچه یک حکومت بیشتر نیاز داشته باشد که به‌صورت مداوم بر کنترل اوضاع، شکست دشمن و ثبات تأکید کند، این پرسش نیز بیشتر مطرح می‌شود که مخاطب اصلی این پیام‌ها چه کسی است. وقتی این ادبیات هم‌زمان با بحران‌های اقتصادی، نارضایتی اجتماعی و تغییرات مکرر سیاستی همراه شود، می‌تواند به‌عنوان یکی از نشانه‌های فشار سیاسی و روانی بر ساختار حاکمیت بررسی شود.

مشکل اصلی: آینده‌نگری

شاید مهم‌ترین پرسش درباره وضعیت جمهوری اسلامی این نباشد که آیا امروز ابزارهای قدرت را در اختیار دارد یا نه؟! بلکه این باشد که آیا می‌تواند تصویری قابل‌قبول و منسجم از آینده ارائه کند.

یک نظام سیاسی زمانی از روحیه و اعتماد به نفس بالایی برخوردار است که بتواند بگوید:

«می‌دانیم جامعه به کدام سمت می‌رود، مشکلات چیست و برای سال‌های آینده چه برنامه‌ای داریم.»

اما اگر پاسخ‌ها عمدتاً واکنشی باشند و سیاست‌ها از یک بحران به بحران بعدی تغییر کنند، مسئله فقط یک بحران مقطعی نیست، بلکه می‌تواند نشانه دشواری در ساختن یک چشم‌انداز سیاسی باشد.

اقتدار سخت، هرگز جایگزین اعتماد نمی‌شود.

شاید جمهوری اسلامی در طول 47 سال حکومت ننگین خود با کشتار توانست اعتراضات را سرکوب کند اما هیچوقت نتوانست علت اعتراض ها را برطرف کند.

هیچگاه یک روایت بدون سانسور از سرکوب هایی که کرده منتشر نکرده است. و هیچگاه گامی موثر برای ثبات اقتصاد، سیاست در جامعه ملی و جهانی برنداشته تا بتواند برای بخش بزرگی از جامعه باورپذیر و قابل اعتماد باشد، هرچه که بود شعارهایی تو خالی در همان ایام سبز و بنفش بود، که در همان دوران هم بدلیل از بین رفتن اعتماد مردم به حکومت، زیر آوار بی اعتمادی دفن شد.

و اکنون این دوگانگی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های وضعیت کنونی است: توانایی اعمال سرکوب لزوماً به معنای برخورداری از سرمایه اجتماعی نیست.

جمع‌بندی:

سردرگمی سیاسی همیشه حاکی از شکست و فروپاشی است.

گاهی یک نظام سیاسی برای مدت طولانی می‌تواند میان فشار، کنترل و اصلاحات محدود در نوسان باشد. اما وقتی فشار خارجی از یک طرف، بی اعتمادی مردم و خشم ملی هم در طرفی دیگر بایکدیگر توام شوند دیگر هیچ حکومتی توان مقابله و ایستادگی نخواهد داشت و تبدیل به یک پارچه نخ کش است که هر لحظه به آخرین نخ می‌ریزد و تبدیل به یک کلاف بدرد نخور می‌شود و به زباله دان تاریخ می‌پیوندد و در نهایت مردم مانند آب جاری راه درست خودشان را میابند و به موفقیت می‌رسند.

حال اما تمام فاصله میان جامعه و حاکمیت بیشتر شده است، بطوریکه این فاصله فاحش ترین فاصله ممکن در طول این 47 سال غصب ایران توسط جمهوری اسلامی است.

مسئله اساسی جمهوری اسلامی در چنین شرایطی فقط مخالفان سیاسی یا فشار خارجی نیست، بلکه این است که دیگر نمی‌تواند رابطه‌ای جدید با جامعه‌ای که تغییر کرده برقرار کرده و همچنان تلاش هایش در راستای مدیریت جامعه جدید با ابزارهای متعلق به گذشته برایش غیرممکن است.

در نهایت، قدرت پایدار فقط از توانایی کنترل مخالفان یا دادن شعارهای پوچ و توخالی به دست نمی‌آید، بلکه از توانایی ایجاد اعتماد، ارائه چشم‌انداز و متقاعد کردن جامعه به آینده نیز ناشی می‌شود. اگر این عناصر تضعیف شوند، حتی در صورت باقی ماندن ساختارهای قدرت، فرسایش روحیه و افزایش سردرگمی در تصمیم‌گیری می‌تواند به یکی از چالش‌های اصلی نظام سیاسی تبدیل شود و حکومت را دقیقا مانند امروزه روز جمهوری اسلامی به ورطه پرتگاه به سوی زباله دان تاریخ ببرد.

نازلی تبریزلو

لینک کوتاه: https://bit.ly/4yBEtC2

روزگاری پُشت‌کردن و قَهر حُرمت داشت. هنرمند جلای وطن‌ کرده بار چمدانش سنگین‌تر از کاغذ فتو‌کُپی بود. سنگین از بغض و غربت.

در فرمان‌روایی‌ی دگرگونی، بیزنس «وطن‌‌دوستی» با «عافیت‌طلبی» تاخت زده شد.

نخست نوحه‌خوان‌مطربِ لومپن و «قیصر» درجه چندمی که چاقوی پوست‌خیارکنی دستش می‌دادی خودش را زخمی می‌کرد شکار شد. بعدتر محسن نامجو با زلف پریشان و غوغای چُس‌ناله‌های مدرن.

حالا نوبت به «عمله دسته‌دسته» بیژن مرتضوی رسید. مردی با آرشه‌ی جادویی و ویترنی از حاشیه‌ها. دیگر قبح عمل کم‌تر مورد توجه قرار می‌گیرد. در فضای مجازی بیش‌تر سخن از کلاه‌گیس و هم‌سرگزینی‌های سریالی‌اش است. تبدیل شدن امر سیاسی به موضوعی فُکاهی.

حکومت خوف نیز نقش مهمان‌نواز کلان‌نگر و مهرورز ایفا می‌کند. پروژه‌ای برای تزریق واکسن «عادی‌سازی»

قصد حکومت با دون‌پاشی‌ی بازگشت دو کارکرد دارد.

نخست وقتی چیزی قُبح خود را از دست می‌دهد عادی جلوه کند. اما سویه‌ی تاریک‌تر و مضحک‌تر ماجرا، تماشای صفِ وامانده‌‌هنرمندانِ نرم‌تنی است که منتظر «چُش» هستند.

پیامِ حکومت روشن است: «ببینید مطرب‌های لوس‌آنجلسی هم فهمیده‌اند سایه‌ی ما امن‌گاه است»

لطف کنید دیگر از «حق بازگشت» نگویید تا بالا نیاوریم.

سخن از کسانی است که دوسره بار زده‌اند. سال‌ها در کافه‌های دبی و کاباره‌های لوس‌آنجلس و کنسرت‌ها نان «اپوزیسیون بودن» خورده‌اند و در نهایت ته کنسرت به تأسی از حاج محمود کریمی به قیمت قابلِ معامله‌ی دلاری با اشک و آه «ای ایران ای مرز پُرگُهر» سرداده‌اند.

ارتفاع سقف و چهارچوبی که کارورزان امنیتی از پیش برایمان تعیین کرده‌اند، که چه چیزهایی در یک جامعه قابل‌قبول و چه چیزهایی قبیح است. قباحتِ شرم را هم آن‌ها تعیین می‌کنند. همه‌چیز ‌ مجاز است لیک تا «آن‌جا که رخصت بود تا زنجیر!»

وقتی بازگشت یک هنرمندِ نمادین، به‌جای باز شدن فضای سیاسی، به بحث درباره کلاه‌گیس و شوخی‌های زناشویی تقلیل می‌یابد، یعنی جامعه دیگر از دست نرم‌تنان آرشه‌به‌دست حتا عصبانی هم نمی‌شود، بلکه فقط می‌خندد.

هنرمندی که دیروز در کنسرت‌هایش به بهای صد دلار میکروفون می‌گرفت طرف جمعیت و به پیروی از مُد روز، زن، زندگی، آزادی سر می‌داد، امروز به امید اجرای کنسرت در سالن‌های دولتی ویولن‌اش را کوک می‌کند.

وقتی هنر تن به معامله با قدرت می‌دهد آرشه ناکوک می‌شود و ساز، تنها به سیمِ خُدعه مضراب می‌زند.

«من این‌جا بس دلم تنگ است و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است».

مهدی اصلانی

لینک کوتاه: https://bit.ly/4yltlIB

جشن مهرگان، جشن مهر و روشنایی و یادگار کهن نیاکان ما، با پیروزی فریدون بر ضحاک و چیرگی نیکی بر بدی پیوند خورده است.

در روزگار ضحاک، خِرَد و هنر خوار می‌شود و جادو و نیرنگ ارج می‌یابد، دست دیوان به بدی دراز می‌شود و مغز جوانان، خوراک ماران ضحاک می‌گردد. تصویری از تاریکی و بیدادی که امروز در سیمای پلید جمهوری اسلامی نیز نمایان است.

در شاهنامه، ضحاک کشته نمی‌شود، بلکه در دماوندکوه به بند کشیده می‌شود. اما در روزگار ما، ضحاک زمانه، علی خامنه‌ای، سرانجام به زیر خاک کشیده شد.

این نخستین جشن مهرگان پس از هلاکت اوست که در دی‌ماه، ده‌ها هزار فرزند دلیر ایران را از ما گرفت. امسال، مهرگان را به یاد جاویدنامانی گرامی می‌داریم که در نبرد با ضحاک، جان خود را فدای ایران کردند، و در پاسداشت فرهنگ و هویت ملی ما که در سخت‌ترین روزهای تاریخ ایران، چراغ امید را روشن نگه داشته و نویدبخش پیروزی نور بر تاریکی بوده است.

از همه هم‌میهنان می‌خواهم در این آیین ملی، به دیدار خانواده‌های جاویدنامان میهن بروند و مهر، همدلی و قدردانی ملت را به آنان نشان دهند، خانواده‌هایی که عزیزترین‌های خود را در راه آزادی ایران از دست داده‌اند و یاد فرزندان‌شان، مشعل درخشان فردای ایران است.

پاینده ایران
رضا پهلوی

@OfficialRezaPahlavi

هفتم مهرماه، روز آتش‌نشانی
٩ پهلوان. ٩ زندگی. ٩ جای خالی.

وقتی شهر و آدم‌هایش زیر آتش گلوله‌های جنگی می‌سوختند، این پهلوانان از خطر و آتش نگریختند؛ به یاری مردم شتافتند.
به سوی صداهایی که کمک می‌طلبیدند رفتند تا زخمی‌ها را از دل خطر بیرون بکشند.
آغاز روایت این ٩ پهلوان همه یکی بود:
مرام پهلوانی
و پایان قصه‌ی همه‌ی این ۹ پهلوان هم یکی بود: دی‌خون ۱۴۰۴
و تصمیم برای ایستادن تا آخرین نفس کنار مردم.

نام‌هایشان را بلند بخوانیم که حفظ نام‌ و مرامشان سوگندی‌ست بر دوش ما:

حمید مهدوی
محمد گلی
میثم کاظمی
محمد بیات
ناصر شیرازی کرامه
جواد طالبی
یوحنا میرپادیاب
میلاد عطایی
حسین رادی

پشت هر نام، دنیایی بود: خانه‌ای که هنوز چشم‌به‌راه است، دستی که هنوز در خاطر عزیزانش گرم است، و فردایی که قرار بود بیاید و راهش را گم کرد.

آن‌ها ۹ پهلوان بودند.
نه عدد بودند و نه آمار.
۹ زندگی تمام عیار بودند که تا آخرین نفس، برای دیگران ایستادند.
در حماسه‌های ایرانی، پهلوانان همیشه به گاه خطر برای یاری از راه می‌رسند.

بر این باوریم که دی‌ماه یکی از قله‌های بلند پهلوانی در تاریخ فرهنگ و تمدن ایران‌زمین‌ است.
قله‌ای چنان بلندبالا که ابعاد آن هنوز و همچنان ناشناخته مانده.
از همین‌رو، دی‌نامه می‌کوشد حافظ روایت پهلوانی دی‌خون ١۴٠۴ باشد.
فرزند ایران و جانفدای میهن…

لینک کوتاه: https://bit.ly/4z0K8B9

مونا برزویی هم ترانه‌سرای خیزش ۱۴۰۱ بود و هم ترانه‌سرای انقلابِ شیروخورشید است. یک کلام، «ترانه‌سرای ملّی» ماست. اگر روزگاری عارفِ قزوینی ترانه‌های میهنیِ روزگارش را می‌نوشت و ایران‌گیر می‌شد، امروز مونا برزویی چنین جایگاهی دارد. او خودْ «شاهدِ غروبان» است و این شعر شعرِ بی‌سران است، خطابهٔ کین‌خواهان است، سوگ‌سرودِ سیاووشان است.

این ترانه ترانهٔ عجیبی‌ست: ترانه‌سراش برای نوشتنش نیاز نداشته که ترانه‌نویسی کند؛ نیاز نداشته تصویرپردازی کند؛ نیاز نداشته اغراق کند؛ نیاز نداشته استعاره‌های دور از ذهن به کار ببرد؛ یک‌یکِ سطرهایش پیش از شعرشدن در خیابان گفته شده است. هر سطر را شهروندی دلیر با خون و شجاعتش در خیابان نوشته است. این ترانه بیش از «نوشتن»، توانایی و شرافتِ «دیدن» و «گفتن» از دی‌ماه می‌خواسته است. مونا برزویی دیده و گفته است.

برای نوشتنِ این ترانه لازم نبوده شاعر تصویری بی‌ربط با واقعیتِ موجود جعل کند که «مرده می‌برن کوچه به کوچه» و «از صدا افتاده تار و کمونچه». لازم نبوده از واقعه‌ای بگوید که نیست. کوچه‌به‌کوچه مرده بردن در دی‌ماه پیشِ چشمِ دنیا اتفاق افتاده و در دنیا بسیارانی ترجیح داده‌اند چشم بپوشند و رو برگردانند. این ترانه، با صدای آتش‌خون و خستهٔ ابی، خطابی به این دنیاست که نمی‌تواند تا همیشه نشنود و نبیند که قتل‌عام در ایران اتفاق افتاد.

این ترانه شهادتنامهٔ دی‌ماه است. این ترانه دادخواستِ ایرانیانی دلیر خطاب به تاریخ است. این ترانه فریاد فروخوردهٔ یک‌یکِ ترانه‌گوها و شاعرانی‌ست که با زندان و ارعاب به سکوت وادار شده‌اند تا این ملّت احساس کند کسی نمانده که رنج و سوگش را به شعر و ترانه برکشد.

چند شاعر چند ترانه‌سرا بختِ این را داشته است که شعرش را تنها چند ماه پس از سروده‌شدن ده‌ها هزار دادخواه و میلیون‌ها شهروند بشنوند و بخوانند و با تصویر و متن به آن پاسخ بدهند؟ مونا برزویی پا در خاکِ ایران ایستاده و صدای بی‌صدایانی شده که لشگری از هنرپیشه و نویسنده و هرکارهٔ پنجاهفتی همه کار می‌کند تا خون و هویت و رنج‌شان را چنان انکار کند که انگار وجود ندارند. او انکارِ انکارکنندگانی‌ست که این ملّت را بی‌شاعر و بی‌صدا می‌خواهند.

شاعر و خوانندهٔ میهنی چنین‌اند. در سخت‌ترین لحظات، در تاریک‌ترین لحظاتِ ترس و امید، از عظمتِ رنج و روحِ ملّت‌شان می‌نویسند و به تاریخ گواهی می‌دهند که این جنایت را نه این رژیم نه هم‌پیمانانش نمی‌توانند از صفحهٔ تاریخ پاک کنند.

گفت «از او بگو به دنیا»، می‌گویم «از تو می‌گوییم به ملّتت، به میهنت.»

آزاد عندلیبی

لینک کوتاه: https://bit.ly/4d8VISm

چشم‌انداز بازسازی و نوزایی ملی ایران

در این ویدئو، **شاهزاده رضا پهلوی** دیدگاه خود را درباره آینده ایران و مسیر **بازسازی کشور** پس از تغییرات سیاسی تبیین می‌کند. او بر این باور است که مردم ایران به **بلوغ سیاسی و آگاهی** بالایی رسیده‌اند و اکنون به خوبی مطالبات خود را برای دستیابی به **آزادی و عدالت** می‌شناسند. به گفته او، برقراری **حاکمیت قانون** و تضمین **حقوق برابر**، کلید اصلی برای بازگشت متخصصان و جذب سرمایه‌ها به منظور نوسازی میهن است. پهلوی تاکید می‌کند که جامعه ایران نیازی به بازتعریف تمدن ندارد، بلکه تنها نیازمند **فرصتی آزادانه** است تا دانش و توانمندی‌های خود را در مسیر مدرنیته به کار بگیرد. در نهایت، او دستیابی به پیشرفت را مستلزم پاکسازی کامل ساختارهای ناکارآمد فعلی و تکیه بر **اراده ملی** برای ساختن ایرانی آباد می‌داند.

دشمن از درون فرسوده است و صبح آزادی نزدیک است

سخنرانی شاهزاده رضا پهلوی در دومین رویداد سازمان کوروش بزرگ در تورنتو، با قدردانی از برگزارکنندگان و خوشامد به خانواده‌های جاویدنامان انقلاب شیر و خورشید ایران و خانواده‌های دادخواه پرواز PS 752. او روی سخن خود را متوجه مردم داخل ایران می‌کند و می‌گوید حماسه دی ۱۴۰۴ نتیجه راهی است که از گردهمایی روز کوروش در آبان ۱۳۹۵ آغاز شد و در دی ۹۶، آبان ۹۸ و خیزش ۱۴۰۱ پخته‌تر شد.

او به دو دروغ رژیم پاسخ می‌دهد: نبود اتحاد و نبود سازماندهی. چهار اصل مشترک را برمی‌شمارد: تمامیت ارضی، جدایی دین از حکومت، آزادی‌های فردی و برابری شهروندان در برابر قانون، و حق ملت در انتخاب شکل حکومت از راه صندوق رای آزاد، و از برنامه‌ای برای فشار حداکثری، حمایت حداکثری از مردم، سازماندهی نیروهای مبارز، ریزش حداکثری از رژیم و دوره گذار سخن می‌گوید. او مرحله کنونی را «ریزش غیرفعال» می‌خواند؛ نیروهایی که در ظاهر در ساختار مانده‌اند اما دیگر کارکرد پیشین را ندارند، تا مرحله ریزش فعال فرا رسد.

در بخش پایانی از تظاهرات تورنتو در طوفان و سرمای کانادا و حضور یک و نیم میلیون ایرانی در چهاردهم فوریه در مونیخ، تورنتو، لس‌آنجلس و استکهلم یاد می‌کند، به هلاکت خامنه‌ای و مفقود بودن مجتبی اشاره می‌کند، و ایستادگی هم‌میهنان آبدانان در برابر خریدن اراده مردم با توزیع برنج و روغن را نمونه عزت نفس ملت می‌خواند.

Prince Reza Pahlavi’s address to the second Cyrus the Great conference in Toronto, opening with thanks to the organizers and a welcome to the families of the Javidnaman of the Lion and Sun revolution and to the families seeking justice for Flight PS 752. He addresses Iranians inside the country directly, arguing that the Dey 1404 uprising was not a passing surge but the product of a long road that began with the Cyrus Day gatherings of Aban 1395 and matured through Dey 1396, Aban 1398 and the 1401 uprising.

He answers what he calls the regime’s two lies — that the opposition is neither united nor organized. He restates four shared principles: Iran’s territorial integrity, separation of religion from government, individual freedoms and equality of all citizens before the law, and the nation’s right to choose its form of government through a free and fair ballot. He describes a plan for maximum pressure, maximum support for the people, organizing activists, maximum defection from the regime, and a transition period, and defines the current stage as passive defection — forces still nominally inside the structure but no longer serving it — ahead of active defection.

He closes by recalling the Toronto demonstration held in storm and cold, the 1.5 million Iranians who turned out on 14 February in Munich, Toronto, Los Angeles and Stockholm, the death of Khamenei and the disappearance of Mojtaba, and the people of Abdanan who refused to sell their will for distributed rice and cooking oil.

تلویزیون انقلاب ملی ایران || Iran National Revolution TV

لینک کوتاه: https://bit.ly/4heSPk7

اگر «شاه» را صرفاً یک شخص بدانیم طبیعتاً نمیتواند جاوید باشد. شاه نیز مانند هر انسان دیگری فانی است و عمرش در زمان محدود میشود.

پس برای فهم عبارت «جاوید «شاه باید میان شاه به عنوان شخص و شاه به عنوان مفهوم، تفاوت بگذاریم.

در این نگاه «شاه» صرفا نام یک فرد یا حتی عنوان یک فرمانروا نیست؛ بلکه میتواند به مفهوم شاهی اشاره داشته باشد.

یک نهاد و یک سنت سیاسی – تاریخی که قائم به شخص نیست و میتواند از یک شاه به شاه دیگر منتقل شود. شخص شاه میآید و میرود؛ اما شاهی میتواند استمرار پیدا کند.

در سنت سیاسی ایران شاه در معنای آرمانی خود صرفاً صاحب قدرت نیست شاه با مفاهیمی چون «داد، نظم، فره، پاسداری از کشور و استمرار ایران» در پیوند است.

بنابراین هدف شاه در این تلقی صرفاً حفظ شخص شاه یا قدرت او نیست؛ بلکه پاسداری از نظمی است که قرار است کشور و جامعه را در گذر زمان استمرار بخشد.

از همین جا جاوید «شاه معنای دیگری پیدا میکند «باشد که شاهی ما در گذر زمان پایدار بماند.»

«زمان» شاه را نمیسازد؛ شاهی در زمان تحقق تاریخی پیدا میکند.

ما برای فهم و اندازه گیری زمان آن را به ،ثانیه، دقیقه، ساعت، روز و سال تقسیم کرده ایم و برای آن تقویم ساخته ایم. این شیوه های سنجش قراردادیاند، اما خود گذر زمان وابسته به

قراردادهای ما نیست به همین ترتیب میتوان گفت زمان بستر استمرار شاهی است؛ شاه حامل شاهی است؛ و جاوید شاه دعوی جاودانگی یک انسان نیست، بلکه بیان )) آرزوی ماندگاری یک نهاد و یک اندیشه است.

(( بنابراین شاه فانی است اما شاهی میتواند باقی بماند.

جاودانگی شاه جاودانگی یک تن در برابر زمان نیست؛ جاودانگی یک اندیشه درون زمان است.

از «جاوید شاه» تا «جاوید ایران»

اما این بحث ما را به پرسش بزرگتری میرساند:

اگر میگوییم جاوید ،ایران منظورمان دقیقاً چیست؟

ما با این عبارت ادعا نمیکنیم که هر ،حکومت هر مرز یا هر فرد ایرانی تا ابد باقی خواهد ماند ،مقصود، استمرار یک مفهوم تاریخی و تمدنی است.

پس باید پرسید:

چه چیزهایی باعث شدهاند مفهوم «ایران» در طول تاریخ استمرار پیدا کند؟

ایران فقط یک قطعه جغرافیا نیست که اتفاقاً باقی مانده باشد.

«ایران» در طول تاریخ به یک مفهوم تاریخی، سیاسی، جغرافیایی و فرهنگی تبدیل شده و برای آن مجموعه ای از روایت ها ،نهادها سنتها و دستگاههای فکری شکل گرفته است.

در دوره ساسانی به ویژه از اردشیر به بعد این مفهوم به شکلی آگاهانه تر صورت بندی و نهادینه شد و «ایران» با شاهی، دین، تاریخ و سرزمین پیوندی آشکار پیدا کرد.

اگر این صورت بندی تاریخی هرگز اتفاق نمی افتاد، مسیر انتقال مفهوم ایران میتوانست کاملاً متفاوت باشد.

از این منظر، شاهی یکی از مهمترین نهادهای تاریخی حامل و بازتولید کننده مفهوم ایران بوده است.

و اینجاست که نسبت جاوید» «شاه» و «جاوید ایران اهمیت پیدا میکند.

« جاوید شاه» یعنی استمرار یک سنت سیاسی؛ «جاوید ایران» یعنی استمرار یک هویت تاریخی – تمدنی.

این دو مفهوم در بخش مهمی از تاریخ ایران از یکدیگر جدا نبوده اند.

بنابراین اگر جاوید ایران را میپذیریم اما «جاوید شاه» را صرفاً یک شعار واپسگرایانه و بی معنا بدانیم، در واقع بخشی مهم از تاریخ اندیشه ای که مفهوم ایران را صورت بندی و در طول زمان منتقل کرده است از مفهوم ایران جدا کرده ایم.

این به معنای مقدس دانستن هر شاه یا بی نقص دانستن هر . دوره پادشاهی نیست. نقد یک شاه یا یک دوره تاریخی کاملاً ممکن است؛ اما نقد یک پدیده تاریخی با حذف آن از تاریخ اندیشه، تفاوت دارد.

اگر ایران را یک مفهوم تاریخی و تمدنی بدانیم، باید عناصر مهمی را که در شکل گیری و استمرار آن نقش داشته اند نیز بشناسیم؛ حتی اگر درباره ارزش سیاسی امروز آنها اختلاف نظر داشته باشیم.

از این منظر نمیتوان ایران را جاودانه خواست، اما از تاریخ اندیشه هایی که ایران را در طول زمان صورت بندی و حفظ کرده اند، بی خبر بود.

پس پرسش اصلی این نیست که چرا باید یک شخص را جاودانه بدانیم؟

زیرا اصلاً سخن از جاودانگی یک شخص نیست.

پرسش این است:

اگر شاهی یکی از مهمترین صورتهای تاریخی اندیشه سیاسی ایران بوده ،است آیا میتوان جاوید ایران را پذیرفت اما جاوید «شاه را بدون فهم معنای تاریخی آن صرفاً واپسگرایانه دانست؟

در این نگاه،

«جاوید شاه» بیش از آنکه درباره عمر یک انسان باشد، درباره استمرار یک اندیشه، یک نهاد و یک سنت تاریخی است.

خشایار پازوکی

لینک کوتاه: https://bit.ly/4hnNszo

فردای ایران آزاد، ایران عزیز بسرعت شکوفا خواهد شد. متخصصان، کارشناسان و نخبگان ایرانی سال‌هاست که برای بازسازی کشور برنامه‌ریزی کرده‌اند. طرح‌ها آماده‌اند. استراتژی‌ها مشخص‌اند. تیم‌ها منتظرند.

لینک کوتاه: https://bit.ly/4AlCinh

«من هرگز از هیچ دولت خارجی نخواسته‌ام که از شخص من حمایت کند، چون موضوع من نیستم. موضوع ۹۳ میلیون ایرانی است که حق دارند سرنوشت خود را تعیین کنند.»

‏شاهزاده رضا پهلوی در گفت‌وگو با رادیو ملی «اِی‌بی‌سی» استرالیا تأکید کرد که نقش خود را فراهم‌کردن شرایط گذار به دموکراسی می‌داند، تا پس از فروپاشی جمهوری اسلامی، مردم ایران بتوانند آزادانه نظام سیاسی آینده کشور را انتخاب کنند.

‏شاهزاده رضا پهلوی تمامیت ارضی ایران، جدایی دین از حکومت، برابری شهروندان در برابر قانون، آزادی‌های فردی و تعیین نظام سیاسی آینده از مسیر دموکراتیک را اصولی دانست که می‌توانند طیف‌های گوناگون سیاسی را متحد کنند. گفتگوها با دولت‌ها و پارلمان‌های جهان در خدمت تحقق همین هدف و حق ملت ایران برای تعیین سرنوشت سیاسی خویش است.

۱.در اساطیر ایران ماه شهریور را ماه شهریار می‌دانستند که امشاسپندش به‌همراه امشاسپند ماه بهمن (وهومنه) نگاهبان شهریاری ایران‌اند. بیچاره نیاکان خوش‌خیال ما که فکر می‌کردند، خدا ایران را در همه حال از بلا نگاه می‌دارد و ۲ امشاسپند اختصاصی هم بالای سر کار گذاشته است! البته که اساطیر به اندیشه تاریخی نظم، قاعده‌ و پیش‌بینی‌پذیری و چارچوب رفتاری می‌دادند و همین باعث می‌شد که مردم برای سنجش شهریاران، با رجوع به حافظه تاریخی خود، خوب را از بد سوا کنند.

۲.پس از اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ _از آنجا که دولت مدرن وملی در ایران تاسیس شده بود‌ _ کناره‌گیری یک شاه با عظمت از قدرت، اسباب فروپاشی دولت رو فراهم نساخت و یک شهریار درخشان به‌جای یک شهریار تابناک بر تخت نشست، بخت ایران بیدار بود و شاه، جوان!

۳.وجود رجال ملی مانند فروغی، تقی‌زاده، علا، سهیلی و…در دستگاه دیوانی و ژنرال‌های آبدیده چون رزم‌آرا، زاهدی و امیراحمدی در قشون رزمی، کار شاه جوان، اما هوشیار ایران را تسهیل می‌کرد که کشور را از اشغال ۳ ابرقدرت پاکسازی کند، و مملکت را ابتدا به سوی نوسازی و سپس توسعه هدایت کند. مشاهده وضعیت این روزهای اوکراین با کمک‌های حداکثری جهانی نشان می‌دهد که بازپس‌گیری خاک وطن از چنگال روس‌ها (که فاتح جنگ جهانی و ابرقدرت شرق بودند)چه اندازه دشوار و جان‌فرسا بود. خدا و شاه و میهن دست به دست، دست به دست هم دادند که ایران نپاشد و شاه جوان نشان داد، که رضاشاه کبیر حق داشت با خیالی آسوده، مملکت را به دست ولیعهد ۲۲‌ساله‌اش بسپارد و نگران ایران عزیزتر از جانش نباشد. سال‌روز تاج‌گذاری درخشان‌ترین بخت ایرانیان پس از اسلام، گرامی باد
مجتبی اسکندری

۸۵ سال پیش در چنین روزی، محمدعلی فروغی، نخست‌وزیر وقت، که در برابر نجواهای فریبنده‌ی اغواگران برای اعلام «جمهوری» و تکیه زدن بر مسند ریاست‌جمهوری تسلیم‌ناپذیر ایستاده بود، پیشاپیش همگان گام در صحن مجلس نهاد. اندکی پس از او، مرکب ولیعهد جوان نیز از راه رسید. این رویداد در روزگار پرالتهاب بیست‌وپنجم شهریورماه ۱۳۲۰ رقم می‌خورد؛ درست در ایامی که سایه‌ی شوم قوای اشغالگر متفقین بر جای‌جای کشور گسترده می‌شد و رضاشاه، تهران را به مقصد کرانه‌های جنوب ترک گفته بود. در میانه‌ی چنین طوفانی بود که ولیعهد جوان در پیشگاه مجلس شورای ملی حاضر گشت و به عنوان پادشاه جدید، سوگند یاد کرد. ویدیو از لحظه اول از زمامداریِ ۳۷ سال و پنج‌ماههٔ محمدرضاشاه.

چهار سال از روزی می‌گذرد که جلادان ضحاک، جان دختر ایران، مهسا امینی، را گرفتند. جمهوری اسلامی گمان می‌کرد می‌تواند خون مهسا را نیز مانند خون بسیاری دیگر پایمال کند، اما یک ایران برای او به پا خاست.

ضحاک، برای آنکه نشان دهد مهسا را به قتل نرسانده است، قلب جوانان دیگری را نیز نشانه گرفت، از نیکا و سارینا تا کیان و خدانور، از حمیدرضا و مجیدرضا تا صدها فرزند دیگر ایران.

چهار سال بعد، ملت ایران در مرحله‌ای دیگر از همان مبارزه ایستاده است. مسیری که از خیزش‌های پیشین گذشت، امروز به انقلاب شکوهمند شیر و خورشید رسیده است؛ جایی که مبارزات ملت ایران، با همه تجربه‌ها و هزینه‌هایی که پشت سر گذاشته، در یک هدف ملی به هم پیوند خورده است: بازپس‌گیری ایران از رژیم تبهکاری که نزدیک به نیم قرن است میهن‌مان را به گروگان گرفته است.

این همبستگی ملی یک‌شبه به دست نیامده است. پشت آن، راهی طولانی، دشوار و پرهزینه قرار دارد، راهی که ملت ایران از گردهمایی پرشکوه روز کوروش در آبان ۱۳۹۵ آغاز کرد و در دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و خیزش‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ به آن تجربه و بلوغ بیشتری بخشید، خیزش‌هایی که هر یک بخشی از ستون‌های انقلاب ملی ایران را شکل داده‌اند.

هر جان فداشده، مسئولیتی بر دوش ما گذاشت؛ و هر فراز و فرود، ملت ایران را برای گام بعدی آماده‌تر کرد. تا امروز که ایرانیان، یک‌صدا و زیر پرچم ملی خود، برای بازپس‌گیری ایران ایستاده‌اند.

یاد مهسا امینی و همه زنان و مردان شجاعی که جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند، برای همیشه در حافظه ملت ایران جاودانه خواهد ماند.

ما راه آنان را تا آزادی و بازپس‌گیری ایران ادامه خواهیم داد.

پاینده ایران
رضا پهلوی