وقتی تنها امید دلباختگانِ ۵۷، پسر خامنهای است!
در دو سال گذشته، فهرست قتلها، مرگهای مشکوک، و اعدامهای پنهانی در ایران بهطرزی نگرانکننده گسترش یافته و هیچ نشانی از توقف ندارد. از قتل مشکوک کیومرث پوراحمد و داریوش مهرجویی، تا جانباختن پرابهام ابوالفضل عابدینی نصر، برزان محمدی، بیژن اشتری، و قتل حکومتی جمشید شارمهد، محسن لنگرنشین، پدرام مدنی و عباس کورکوری (مجاهد کورکور) — وجه مشترک تمام این پروندهها، انکار حقیقت، نبود دادگاه علنی و عادلانه، و تحمیل سکوت از طریق تهدید و خشونت است.
این مرگها تصادفی نیستند؛ نشانهای هستند از ورود جمهوری اسلامی به واپسین مرحله بقای امنیتیاش — مرحلهای که در آن نه مشروعیتی مانده، نه ابزار اقناع، و نه حتی ظاهری از عدالت. تنها گزینه باقیمانده، سرکوب عریان و حذف فیزیکی است. اما این مسیر پایدار نیست. هیچ حکومتی با طنابدار و ترور دوام نیاورده. مردم ایران امروز بهتر از همیشه میدانند: تنها راه پایان دادن به این چرخه جنایت، براندازی کامل این رژیم سرکوبگر و جایگزینی آن با ساختاری آزاد، پاسخگو و انسانی است.
در چنین شرایطی، فائزه هاشمی، دختر یکی از معماران اصلی جمهوری اسلامی، در گفتوگویی تازه با حمله به شاهزاده رضا پهلوی، اظهار میدارد که مجتبی خامنهای میتواند همان نقشی را ایفا کند که محمد بنسلمان در عربستان بازی کرده است — چهرهای برخاسته از همان نهاد امنیتی که دهههاست مردم ایران را سرکوب، تحقیر و سر بهنیست کرده. او همچنین میگوید با براندازی مخالف است و میافزاید: «هیچ انقلابی به نتیجه مثبتی نرسیده است.»
پاسخ ما روشن است:
شما و همنسلانتان که در سال ۵۷، با حماقتی تاریخی به دنبال خمینی افتادید، ایرانِ در حال توسعه و آزادی را به باتلاق فقر، ترور و تحقیر کشاندید. کشوری با پیشرفت صنعتی، علمی و اجتماعی را به اولین حامی تروریسم در منطقه تبدیل کردید. و امروز، پس از چهار دهه سرکوب و خیانت، نهایت ابتکار سیاسیتان این است که فرزند علی خامنهای را ناجی آینده ایران معرفی کنید. این یعنی اعتراف به ورشکستگی فکری و سیاسی کامل انقلاب ۵۷؛ انقلابی که پدر جنایتکارتان، هاشمی رفسنجانی، از معماران اصلی آن بود.
ملت ایران نه فراموش کرده و نه خواهد بخشید. نه فریب چهرههای بازیافتی را میخورد، و نه وارثان آن خیانت را ناجی میداند. شما از نکبت ۵۷ آمدهاید و هنوز هم امیدتان به نجات همان ساختار پوسیده است. نسلی که حالا حتی برای نجات خود، جز مجتبی خامنهای گزینهای ندارد.
آینده ایران از دل همین ملت بیرون خواهد آمد — از دل مردمی که امروز با آگاهی، تجربه، و خاطرهی شکوه ایرانِ پیش از فتنه ۵۷، رهبری شاهزاده رضا پهلوی را پذیرفتهاند. آینده را شفافیت، شجاعت، و گسست کامل از چهرههایی خواهد ساخت که در رأس قدرت یا در سایهی این رژیم سرکوبگر زیستهاند.
