این مانیفست، آغازِ دینامه است پیمانی برای آنکه آنچه بر ایران و ایرانی در «دیخون١۴٠۴» گذشت، در هیاهوی زمان گم نشود. بخوانیدش؛ و اگر خود را در این پیمان شریک میدانید، نگذارید نزد شما بماند؛ از دستی به دست دیگر بسپاریدش. حافظه، وقتی جمعی میشود، شکستناپذیر است.
مانیفست دی نامه
از دست دادن حافظه آغاز مرگ یک ملت است.
کشته شدن انسانها پایان یک زندگی است؛ اما فراموش شدن آنان پاک شدن بخشی از حافظه ی یک ملت ملتها تنها با حفاظت از مرزهایشان باقی نمی مانند؛ با حفاظت از حافظه ی مشترکشان است که تداوم تاریخی و هویت فرهنگی خویش را حفظ میکنند تاریخ، تسلسل صرف رویدادها نیست؛ معنایی است که نسل ها از رویدادها میسازند و به آیندگان می سپارند. آنچه روایت نشود ممکن است از حافظه کنار برود؛ و آنچه از حافظه کنار برود دیر یا زود در معرض تحریف انکار و فراموشی قرار میگیرد
از همین رو روایت یکی از بنیادی ترین میراث های ناملموس هر تمدن است.
در سنت فرهنگی ،ایران شاهنامه تنها اثری درباردی گذشته نیست؛ گواه قدرت روایتی است که توانست نام ها، پهلوانان شکستها، ایستادگیها و آرمانهای یک ملت را از گزند فراموشی عبور دهد. فردوسی حافظه ی ایران دیروز را به هزار سال بعد رساند و موجب شد حافظه ریشه بدواند در خرد و آگاهی جمعی ایرانیان تاریخ جهان نیز بارها قدرت روایت را نشان داده است.
حافظه ی هولوکاست تنها با ثبت شمار قربانیان آن حفظ نشد؛ خاطره، رمان داستان فیلم تئاتر، مستند، عکس شهادت، موسیقی آثار تجسمی اسناد، آرشیو و موزه تجربه ی انسانهایی را که قربانی آن فاجعه شدند از مرز آمار عبور دادند و به حافظه ی نسلهای بعد سپردند. هر فاجعه دو بار قربانی میگیرد؛ یک بار هنگامی که انسان ها کشته میشوند و بار دیگر هنگامی که روایت زندگی و سرگذشتشان به فراموشی سپرده میشود.
ما نمیتوانیم جانهای از دست رفته را بازگردانیم؛ اما میتوانیم نگذاریم برای بار دوم قربانی شوند.
کشتار ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ تنها دو روز در تقویم تاریخ ایران نیست؛ زخمی باز و خونچکان است بر حافظه ی جمعی ایرانیان در هر کجای دنیا که باشند
پشت هر نام انسانی یگانه ایستاده است؛ با چهره ای خانواده ای آرزوهایی ترسهایی عشق هایی و آینده ای که ناتمام ماند پشت هر عدد زندگی ای بوده است که نمی توان تمام حقیقت آن را در یک خبر یک عکس یا چند سطر گزارش جای داد. هر خیابان و هر کوچه و میدان نیز حامل روایتی است از آنچه بر انسانهای این سرزمین گذشته است.
دی نامه از دل همین ضرورت شکل گرفت.
ضرورت نگهبانی از حافظه از راه روایت به رسم فردوسی پاکزاد در شاهنامه.
هر شاهد هر بازمانده هر خانواده و هر جان فدای میهن بخشی از این حافظه را با خود حمل میکند. اگر این روایت ها نوشته گفته نواخته اجرا تصویر مستند و ثبت نشوند، بخشی از آنچه بر ما گذشته است ممکن است برای همیشه از دست برود.
لینک کوتاه: https://bit.ly/4zTCk5t
