متن کامل سخنان شاهزاده رضا پهلوی در مراسم اهدای جایزه «آزادی» به ملت ایران: دیکتاتوری‌ها اینگونه به پایان می‌رسند: به آرامی، و ناگهان یکباره!
– شاهزاده رضا پهلوی با مقایسه مبارزات دو ملت ایران و آلمان برای رسیدن به آزادی و دموکراسی با اشاره به نقش تاریخی «کلیسای پائول» در شکل گرفتن دموکراسی در این کشور، گفت: «این عمارت درسی می‌دهد که مستبدان هرگز یاد نمی‌گیرند: ایده‌های سال ۱۸۴۸ شکست نخوردند. آنها در ذهن انسان‌های آزاد زنده ماندند. و پس از تاریک‌ترین فصل در تاریخ این کشور، در قانون اساسی سال ۱۹۴۹ بازگشتند؛ قانونی که با این عبارت آغاز می‌شود که «کرامت انسانی خدشه‌ناپذیر است». شما آزادی را فراموش نکردید. خب، ما هم فراموش نکرده‌ایم! ملت ایران سال ۱۲۸۵ و مشروطه را فراموش نکرده است.»
– «ایده مشروطه‌خواهی، یعنی ایده که قدرت سیاسی باید در چارچوب قانون اساسی اعمال شود و توسط قوانینی ناشی از آن و اراده مردم اداره گردد، امروز در ایران زنده است: این ایده در وجود هر زن جوانی که بدون حجاب اجباری از کنار یک ایست بازرسی عبور می‌کند، زنده است؛ در وجود هر کارگری که دست به اعتصاب می‌زند، زنده است؛ در وجود هر دانشجویی که از سکوت امتناع می‌ورزد، زنده است، و در وجود هر جوان و نوجوانی که به خیابان می‌آید، زنده است.»
– «هیچکس برای بمب‌ها شادی نمی‌کند. آنچه آنها برایش شادی کردند، امید به ضعیف شدن زندانبانان و اشغالگران کشورشان بود. ایرانیان خواستار هدف قرار گرفتن رژیم شدند: سپاه پاسدارانش، ابزارهای سرکوبش، و دستگاهی که تفنگ‌هایش را به سمت مردم ما نشانه می‌رود. ما خواستار مصون ماندن مردم ایران و زیرساخت‌های غیرنظامی آن هستیم. هر ایرانی بی‌گناهی که در این جنگ از دست برود، اندوهی است که من با خود حمل می‌کنم، و مسئولیت آن بر عهده رژیمی است که این جنگ را بر کشور ما تحمیل کرد.»
– «بگذارید شفاف بگویم: فشار از بیرون می‌تواند این رژیم را تضعیف کند. این امر ضروریست. اما نمی‌تواند جایگزین آن شود، و نباید سعی کند انتخاب کند که بعد از آن چه می‌آید! این تصمیم تنها و تنها متعلق به مردم ایران است… مشروطه‌خواهان ۱۲۸۵؛ دانشجویان سال ۱۳۷۸؛ جوانانی که در سال ۱۳۸۸ پرسیدند «رای من کجاست؟» مردم از همه ادیان، زبان‌ها و پیشینه‌ها که در سال ۱۳۹۵ و سال‌های بعد از آن در آرامگاه کوروش بزرگ گرد آمدند… کارگران، معلمان و رانندگان کامیونی که دست به اعتصاب زدند و کشور را در اعتراضات سراسری سال‌های ۹۶ و ۹۸ هدایت کردند. زنانی که خیزش سال ۱۴۰۱ را رهبری کردند. و میلیون‌ها زن و مردی که در دی‌ماه [۴۰۴] خیابان‌ها را پر کردند. پنج نسل، یک خواسته: اینکه ایرانیان خود بر خویشتن حکومت کنند!»
– مردم ایران آمادگی خود را برای دموکراسی «هربار که بدون سلاح به سمت مردان مسلح به مسلسل حرکت می‌کنند، ثابت می‌کنند. آنها این را زمانی ثابت می‌کنند که در کشوری بدون اتحادیه‌های آزاد، اعتصابات را سازماندهی می‌کنند و حقیقت را در کشوری بدون مطبوعات آزاد نشر می‌دهند. و در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، آنها بهای این پاسخ را با جان خود پرداختند. ملتی که حاضر است برای حق رأی بمیرد، آماده نیز هست تا حق رأی خود را اعمال کند! ملتی که می‌تواند در برابر گلوله‌ها در کنار هم بایستد، می‌تواند در پای صندوق‌های رای نیز در کنار هم بایستد!»
