در واپسین لحظات عمر رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی، زمان خیزش نهایی فرارسیده است. اما پیروزی تنها با فریاد حاصل نمی‌شود — نیازمند سازماندهی، هماهنگی و اتحاد است. برای رساندن صدای ملت ایران به گوش جهانیان و جلب حمایت سیاسی و رسانه‌ای، تظاهرات برون‌مرزی نقشی حیاتی...

در لحظه‌ای ایستاده‌ایم که سکوت، نه صرفاً نوعی بی‌تفاوتی، بلکه شکلی فعال از استقبال سیاهی است. اگر جمهوری اسلامی از دل بحران کنونی، اعم از بمباران‌های اسرائیل، وضعیت شبه‌جنگی، و سرکوب‌های گسترده‌ی داخلی، «با هر تغییری» زنده بیرون آید، آن‌چه پیش رو خواهیم داشت، تنها...

آنهایی که یک عمر از آرمان فلسطین دفاع کردند و خواهان نابودی کشوری شدند که نه با او مرز مشترک دارند و نه نزاعی دیرینه، جنگ‌طلبانی هستند که ایران ِ امروز را به جنگ کشانده‌اند. نقطهٔ آغاز جنگ امروز، به سالها پیش از انقلاب ۵۷...

عراق دو تجربه بزرگ از مداخله خارجی را پشت سر گذاشته که هر دو تأثیرات عمیقی بر ساختار سیاسی، نظامی و اجتماعی این کشور گذاشتند. نخستین مداخله در جریان جنگ اول خلیج فارس، در سال ۱۹۹۱ و به دنبال اشغال کویت توسط ارتش عراق، با...

اختلال دستگاه ادراکی جمهوری اسلامی در حال فروکش کردن است. در ماه‌های گذشته مجموعه‌ای از رویدادهای منطقه‌ای و جهانی، از جمله ضربات هدفمند اسرائیل به زیرساخت‌های امنیتی جمهوری اسلامی در منطقه و همچنین نمایش قدرت ایالات متحده با اعزام بمب‌افکن‌های استراتژیک به جزیره دیگو گارسیا،...

در دو سال گذشته، فهرست قتل‌ها، مرگ‌های مشکوک، و اعدام‌های پنهانی در ایران به‌طرزی نگران‌کننده گسترش یافته و هیچ نشانی از توقف ندارد. از قتل مشکوک کیومرث پوراحمد و داریوش مهرجویی، تا جان‌باختن پرابهام ابوالفضل عابدینی نصر، برزان محمدی، بیژن اشتری، و قتل حکومتی جمشید...

برنامه‌ای که فائزه رفسنجانی در حال اجرای آن است، کاری حساب‌شده برای مهار اجتماعی و تلاش برای حفظ رژیم از مسیر بازسازی گفتمان دروغین اصلاحات است. او فعالانه در حال بازآرایی مرزهای مجاز اندیشیدن، بازتعریف معنای کنش و تعلیق اراده سیاسی ملت است. او با...

تصمیم‌های اساسی و اصلی جمهوری اسلامی در کجا گرفته می‌شود. آیا نهادهای پنهانی (به‌ویژه امنیتی‌ها و نظامی‌ها) برای تصمیم‌گیری وجود دارد؟ آیا در بیت رهبری توسط یک گروه مشخص یا توسط شخص رهبر تصمیم‌ها گرفته می‌شود؟ یا تصمیم‌های اصلی در شورای عالی امنیت ملی و...

بنابر یک نظریه، احتمال موفقیت اعتراض‎های بدون خشونت دو برابر درگیری‎های مسلحانه است و مبارزاتی که تعداد شرکت‎کنندگان در آن‎ها به ۳.۵ درصد از جمعیت کل رسیده، هرگز در ایجاد تغییر با شکست مواجه نشده‎اند....