محبوبه رضایی، زندانی سیاسی پادشاهیخواه، در پیامی از زندان اوین با تأکید بر ضرورت همبستگی، سیاستهای جنگافروزانه جمهوری اسلامی را «عامل اصلی ویرانی و جنگ» دانست و گفت: «ملت دانا و متحد، هرگز شکست نمیخورد و نور آزادی بر تاریکی استبداد پیروز خواهد شد.»
محبوبه رضایی در این پیام گفت: «خطاب به همه مدعیان دلسوزی که امروز از جان انسانها و زیرساختها دم میزنند، من، دختری از ایران، فرزند رئیسعلی دلواری از جنوب سرافراز این سرزمین، از دیار نخلهای استوار و خلیج همیشه فارس، از پشت دیوارهای زندان اوین مینویسم. سوالی ساده اما بنیادین ذهنم را مشغول کرده است؛ سوالی که ریشه در اصول مبارزاتیام دارد: آیا آزادی و کرامت فردی بدون هویت ملی و حاکمیت قانون ممکن است؟»
او درباره افراد و گروههایی که پیش از این به خاطر عشق به ایران به ملیگرایان و میهندوستان انگ «فاشیست و شوونیست» میزدند و مدعی بودند «خاک مهم نیست، انسان مهم است» و اکنون رفتاری متناقض از خود نشان میدهند، گفت: «امروز واژهها معکوس شدهاند: همانها ما را بیوطن و خائن مینامند. این تناقض آشکار، نه نشانه صداقت، بلکه افشای منفعت طلبی سیاسیتان است.
ما جنگ را ستایش نمیکنیم. اما عامل اصلی ویرانی و جنگ را سیاستهای جنگافروزانه جمهوری اسلامی میدانیم؛ حکومتی که دههها بر طبل “مرگ بر…” کوبید، نیروهای نیابتی ساخت، منابع کشور را صرف ماجراجوییهای منطقهای کرد و در نهایت جنگ را به خاک ایران کشاند. سالهاست مردم ایران در یک جنگ نابرابر با این رژیم اشغالگر ضدایرانی به سر میبرند.»
این زندانی سیاسی پادشاهیخواه تأکید کرد: «در قیام ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، بزرگترین کشتار تاریخ معاصر ایران رخ داد و بسیاری از همان مدعیان حقوق بشر و فعالان مدنی، سکوت اختیار کردند. روزانه اعدامها ادامه دارد، اما امروز ناگهان دم از “زیرساختهای مملکت” میزنند. سوال ما این است: زیرساخت برای چیست؟ آیا بناها و لولهها ارزشمندتر از جان شهروندان آزاد هستند؟ سالهاست بدون هیچ جنگ خارجی، منابع طبیعی و زیرساختهای ایران به یغما رفته، ثروت ملی به جیب نهادهای نظامی-مافیایی و نیروهای نیابتی ریخته شده و مردم جنوب ایران — که سهمشان از نفت و گاز باید رفاه بیاورد — تنها ریزگرد، سرطان، قطعی آب و برق در گرمای ۵۰ درجه و سهمیهبندی تبعیضآمیز در کنکور دریافت کردهاند. مدعیانی که امروز شعار “جنوب ایران” سر میدهند، دیروز جنوب لبنان را اولویت میدانستند. وقتی اسکله رجایی سوخت و صدها هموطن جان باختند، چرا سکوت کردید؟ چون قربانیان فارسیزبان بودند و برای روایت “اتنیک” مناسب نبودند؟ این انتخابی بودن همدردی، با اصول جهانشمول حقوق بشر — که لیبرالیسم بر آن تکیه دارد — کاملاً در تضاد است.»
او با یادآوری این که «منصوره حیدری و بهروز منصوری، همشهریان من در بوشهر، با گلوله نیروهای سرکوب داخلی از پای درآمدند. آنها برای نان، آزادی و کرامت انسانی به خیابان آمدند»، خطاب به «مخالفان پهلوی» گفت که «نادیده گرفتن اراده بیش از ۵۰ درصد جامعهای که به مشروطه و پهلوی گرایش دارند» و «حمله و هتاکی به پهلوی و هوادارانش، یعنی نادیده گرفتن تاریخ جنایت این رژیم: صدها زندانی سیاسی – از جمله کودک زندانی در اوین -هزاران اعدام از اسفند ۱۳۵۷ تا امروز، و کشتارهای خیابانی مکرر.»
محبوبه رضایی اضافه کرد: «اگر واقعاً به دموکراسی و حاکمیت قانون باور دارید، باید به حق انتخاب عقیده احترام بگذارید. آینده ایران را باید با رفراندوم آزاد و صندوق رأی تعیین کنیم، نه با تحمیل ایدئولوژی اقلیت. پهلویستیزی را کنار بگذارید؛ این فقط تفرقه میآفریند و به دشمنان ایران خدمت میکند.»
این زندانی سیاسی همچنین افزود: «به ملیگرایان احساساتی هم که گاهی رفتار غیرمنطقی نشان میدهند، یادآوری میکنم: انگشت اتهام را مستقیم به سوی جمهوری اسلامی بگیرید. تداوم این رژیم برای ایران خطرناکتر از هر سناریوی گذار است. شاهزاده رضا پهلوی، همچون گذشته، میتواند نماد انسجام ملی و پلی به سوی یک ایران سکولار، دموکراتیک و مرفه باشد؛ کشوری که در آن حقوق فردی، اقتصاد آزاد، حاکمیت قانون و هویت ملی ایرانی درکنار یکدیگر قرار گیرند.»
محبوبه رضایی همچنین گفت: «وقت آن رسیده که پارههای تن زخمی ایران را مداوا کنیم. اجازه ندهیم دشمنان خارجی یا تفرقهاندازان داخلی، وحدت ما را بشکنند. ملت دانا و متحد، هرگز شکست نمیخورد. نور آزادی بر تاریکی استبداد پیروز خواهد شد. پاینده ایران، پاینده ایرانیان آزاد.»
