«سرکوب» همچنان یکی از مهمترین ابزارها در دست بقایای جمهوری اسلامی در شرایطی است که از یکسو فشارهای نظامی- اقتصادی خارجی به حداکثر رسیده و از سوی دیگر اقتصاد ایران با ثبت پی در پی رکوردهای قیمتی، با ریزش تاریخی سقوط ارزش پول ملی، گام به گام به فروپاشی نزدیک میشود.
دو روز پس از آنکه غلامحسین محسنی اژهای رئیس قوه قضاییه مردم ایران را در صورت بروز اعتراضات به برخوردی «قاطعتر و سختتر از همه دورههای گذشته» تهدید کرد، دونالد ترامپ در پیامی با اشاره به فروپاشی اقتصادی جمهوری اسلامی این پرسش را مطرح کرد که «مردم ایران چه زمانی قیام خواهند کرد و خواهند جنگید؟» همزمان با این اظهارات، اسکات بسنت وزیر خزانهداری آمریکا، احتمال «قیام» مردم در پی تشدید فشارهای اقتصادی را مطرح کرده است؛ بروز اعتراضات مردمی با ریشه بحرانهای معیشتی و در پی افزایش بیسابقه تورم بارها از سوی تحلیلگران در ایران و حتی مقامات حکومتی نیز مطرح شده است.
در این میان تهدید مردم توسط اژهای ادامه سیاست جدید سرکوب در جمهوری اسلامی است که پس از اعتراضات دی۴۰۴ طراحی و با آغاز جنگ اخیر تشدید شد: یعنی بالا بردن هزینهی هرگونه انتقاد و اعتراضی از سوی شهروندان با اتصال آن به زنجیره توطئه خارجی و همکاری با دشمن!
صدور و اجرای احکام اعدام بازداشتشدگان اعتراضات دی۴۰۴، و بازداشت فلهای شهروندان پس از جنگ اخیر به اتهام «جاسوسی» یا «همکاری با دشمن» از جمله دیگر اقدامات ماشین سرکوب جمهوری اسلامی طی ماههای گذشته بوده است.
از سوی دیگر به نظر میرسد آرایش جنگی در دستگاه سرکوب بخشی از «استراتژی بازدارندگی انفعالی» جمهوری اسلامی در بستر جنگ جاری با ایالات متحده است. «استراتژی بازدارندگی انفعالی» یک دکترین دفاعی در شرایط جنگی است که بر کاهش آسیبپذیریها و افزایش هزینههای تهاجم برای دشمن از طریق ابزارهای غیرتهاجمی و دفاع محض تمرکز دارد. یک نمونه تاریخی این استراتژی در ساخت دژها و یا ساختن دیوار چین بوده و شکل معاصر آن بر تقویت پدافند غیرعامل در شرایط جنگ تأکید دارد.
تئوریسینهای جمهوری اسلامی اما در شرایطی که حکومت با عدم مشروعیت و کشمکش همهجانبهی داخلی و خارجی روبروست، و با این ارزیابی که اعتراضات مردمی میتواند تکمیلکننده ضربات سنگین ناشی از جنگ و تحریم علیه حیات رژیم باشد، «سرکوب» را محور اصلی «استراتژی بازدارندگی انفعالی» نظام قرار دادهاند.
حکومت ایران آنقدر فروپاشی خود را محتمل می داند که حتی رئیس قوه قضاییه به صراحت به اختلافات و شکافهای درون حکومتِ غرق در «نفوذ» اشاره کرده و گفته: «آمریکا نباید روی ایجاد شکاف داخلی در ایران حساب کند». اژهای تلاش کرده این پیام را به غرب بفرستد که حتی در شرایط تشدید تنشهای نظامی، حکومت توان سرکوب داخلی خود را حفظ خواهد کرد.
به بیان دیگر، جمهوری اسلامی تلاقی اعتراضات و اختلافات در داخل، با تشدید تنشهای ژئوپلیتیک را ضربه نهایی به حیات خود ارزیابی کرده و از آنجا که ساز و کاری برای کنترل و مدیریت کشور در این شرایط ندارد، همچنان کارآمدترین ابزار را «ماشین سرکوب» میداند تا مانع از کشیده شدن نارضایتیها و خشم و انزجار مردم به خیابانها شود.
[کیهان لندن شماره ۵۷۸]
