هفتم مهرماه، روز آتشنشانی
٩ پهلوان. ٩ زندگی. ٩ جای خالی.
وقتی شهر و آدمهایش زیر آتش گلولههای جنگی میسوختند، این پهلوانان از خطر و آتش نگریختند؛ به یاری مردم شتافتند.
به سوی صداهایی که کمک میطلبیدند رفتند تا زخمیها را از دل خطر بیرون بکشند.
آغاز روایت این ٩ پهلوان همه یکی بود:
مرام پهلوانی
و پایان قصهی همهی این ۹ پهلوان هم یکی بود: دیخون ۱۴۰۴
و تصمیم برای ایستادن تا آخرین نفس کنار مردم.
نامهایشان را بلند بخوانیم که حفظ نام و مرامشان سوگندیست بر دوش ما:
🕯 حمید مهدوی
🕯 محمد گلی
🕯 میثم کاظمی
🕯 محمد بیات
🕯 ناصر شیرازی کرامه
🕯 جواد طالبی
🕯 یوحنا میرپادیاب
🕯 میلاد عطایی
🕯 حسین رادی
پشت هر نام، دنیایی بود: خانهای که هنوز چشمبهراه است، دستی که هنوز در خاطر عزیزانش گرم است، و فردایی که قرار بود بیاید و راهش را گم کرد.
آنها ۹ پهلوان بودند.
نه عدد بودند و نه آمار.
۹ زندگی تمام عیار بودند که تا آخرین نفس، برای دیگران ایستادند.
در حماسههای ایرانی، پهلوانان همیشه به گاه خطر برای یاری از راه میرسند.
بر این باوریم که دیماه یکی از قلههای بلند پهلوانی در تاریخ فرهنگ و تمدن ایرانزمین است.
قلهای چنان بلندبالا که ابعاد آن هنوز و همچنان ناشناخته مانده.
از همینرو، دینامه میکوشد حافظ روایت پهلوانی دیخون ١۴٠۴ باشد.
فرزند ایران و جانفدای میهن…
لینک کوتاه: https://bit.ly/4z0K8B9
