هممیهنان عزیزم،
ملت ما امروز بهای سیاستهای حکومتی را میپردازد که اولویتش نه ایران و ایرانی، که حمایت از تروریستهای خارجی و ضدایرانی است؛ رژیمی که به جای ساختن ایران، کشور را به جنگ، فساد، فقر و ویرانی کشانده است. در نتیجه جنایتها و ماجراجوییهای این رژیم، دهها هزار خانواده ایرانی داغدارند: داغدار فرزندانی که جان خود را برای آزادی ایران فدا کردند. میلیونها ایرانی زیر فشار اقتصادی، ناامنی و بیثباتی روزگار میگذرانند.
میخواهم به شما بگویم که رنج شما را میبینم. صدای شما را میشنوم. و همانگونه که در همه این سالها در کنار شما بودهام، تا روز آزادی ایران نیز در کنار شما خواهم ماند: در کنار شما که ایستادید؛ مبارزه کردید؛ هزینه دادید؛ زندان رفتید؛ و جان خود را فدا کردید. اما تسلیم نشدید.
شجاعت، پایداری و فداکاری میلیونها ایرانی، زمینهساز تحولاتی شد که بسیاری از چهرههای اصلی سرکوب و جنایت در جمهوری اسلامی، از جمله خود خامنهای را از صفحه روزگار محو کرد. این دستاورد، پیش و بیش از همه، متعلق به ملت ایران است؛ به زنان و مردانی که ایستادند، به جوانانی که جان دادند، و به مردمی که از مطالبه آزادی و بازپسگیری ایران عقب ننشستند.
امروز چهره واقعی این رژیم را ببینید:
رژیمی که ماههاست رهبر پیشین خود را در خاک نکرده است و توان رونمایی یا حتی انتشار صدایی از رهبر مفقودش را نیز ندارد.
رژیمی که در درون خود گرفتار اختلافات، بیاعتمادی، آشفتگی و بحران تصمیمگیری است.
رژیمی که از مردم میترسد.
از اینترنت میترسد.
از حقیقت میترسد.
نمایشهای خیابانی این رژیم، نه نشانه اقتدار، که اعتراف به ضعف است.
اعتراف به ترس است.
اعتراف به این واقعیت است که جمهوری اسلامی مشروعیت خود را از دست داده و دیگر حتی به وفاداری حامیان خود نیز اطمینان ندارد.
رژیم ولایت فقیه که زمانی خود را «حکومت دینی» مینامید، امروز بیش از هر زمان دیگری به یک حاکمیت نظامی تبدیل شده است که بقای خود را تنها در سرکوب، ارعاب و خشونت میبیند.
اما تاریخ این حقیقت را بارها ثابت کرده است:
هیچ حکومتی که بر ترس، سرکوب و دروغ بنا شده باشد، در برابر ملتی که آزادی میخواهد، دوام نخواهد آورد؛ و ملتی که یکبار بر ترس غلبه کند، هرگز به گذشته بازنمیگردد.
هممیهنانم،
ما هنوز به پایان راه نرسیدهایم.
راه آزادی هیچ ملتی آسان نبوده است.
ملتهایی که تاریخ را تغییر دادهاند، از دل سختترین روزها عبور کردهاند.
ملت ایران نیز از این آزمون عبور خواهد کرد.
ممکن است مسیر پیش رو طولانی، فرساینده و ناامیدکننده به نظر برسد.
اما آینده را ملتهایی میسازند که در سختترین لحظات، امید خود را از دست نمیدهند.
امروز وظیفه ما تداومِ ایستادگی است.
وظیفه ما حفظ امید ملی است.
حفظ همبستگی ملی است.
حفظ اعتماد متقابل و بلوغ ملی است.
نباید اجازه دهیم اختلافافکنی، حاشیهسازی و عملیات روانی رژیم، ما را از یکدیگر دور کند.
ایران ما، امروز بیش از هر زمان دیگری به اتحاد نیروهای ملی نیاز دارد.
چه با حمایت خارجی و چه بدون آن، سرنوشت ایران در دستان خود ماست.
ما از این رژیم فرسوده و درمانده نیرومندتریم.
ما از مزدورانی که برای نمایشهای تبلیغاتی به خیابان فرستاده میشوند، مصممتر و استوارتریم.
ایران ما تشنه زندگی است.
تشنه امنیت و ثبات است.
تشنه آزادی و عدالت است.
تشنه رفاه و پیشرفت است.
و آن روز خواهد رسید.
روزی که هیچ مادری نگران بازنگشتن فرزندش نباشد.
روزی که جوان ایرانی آینده خود را نه در مهاجرت، بلکه در ساختن میهن جستوجو کند.
روزی که دوباره صدای آرامش، پیشرفت و امید در سراسر ایران شنیده شود.
من به ایران و روح ایرانی ایمان دارم.
من به ملت ایران و اراده ایرانی ایمان دارم.
من ایمان دارم که ملت ایران، پس از سالها رنج و سرکوب، کشور خود را پس خواهد گرفت.
و من ایمان دارم که پیروزی از آنِ ملت ایران خواهد بود.
پاینده ایران
رضا پهلوی
